Groningen is een stoere vrouw

Ik interviewde Bo Scheeringa, zij is fotograaf. Ze heeft een boek gemaakt. Het boek is een ode aan het Hogeland, aan Noord-Groningen. Dat is het landsdeel dat wordt leeggezogen door de NAM.

Bo Scheeringa laat met haar landschapsfoto’s – landschapsportretten – zien waar de Groninger voor knokt. Niet waartegen.

Een man, een bewoner van het Groninger land die Bo Scheeringa fotografeerde zei: ‘Als je hier wilt wonen, dan moet je kunnen buigen, kunnen buigen voor het landschap.’  Een andere man uit het boek: ‘De schoonheid van het Groninger landschap gaat soms door merg en been. En dat kan pijn doen.’

Zulke mooie zinnen staan in het fotoboek van Bo Scheeringa.
Het boek heet Ruim Leven.

Bo Scheeringa maakt foto’s van het landschap waar ik doorheen fiets. Het Hogeland is ook mijn land. We troffen elkaar in Noordpolderzijl, eerst op de dijk waar collega Jan Zeeman haar in de stromende regen op de foto zette. De fotograaf zei tegen de fotograaf dat zij zich ongemakkelijk voelde, zo aan de verkeerde kant van de camera. Ze begrepen elkaar.

Daarna, in ’t Zielhoes, vertelde Bo Scheeringa over haar ding. Ze zei: ‘Ik heb geen idee of Groningen vrouwelijk is. Maar voor mij is Groningen een haar, vrouwelijk.’ Ik kon mij daar wel in vinden. We concludeerden: Groningen is een stoere vrouw.

Toen we klaar waren met praten reed ik langs velden vol zonnebloemen met hier en daar wat klaprozen terug naar waar ik woon, via de Stationsweg in Warffum. Daar daalden de spoorbomen en verzochten knipperende rode lichten mij even te wachten tot zij op hun beurt waren uitgepraat.

Ik vond dat helemaal niet erg.

Rob Zijlstra

Het interview met  Bo Scheeringa is
gepubliceerd in Dagblad van het Noorden.

 

 

 

 

 

 

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *