Eddy Koekkoek

Toen ik in Groningen kwam wonen, eind jaren tachtig, leerde ik de mooie mannen en mooie vrouwen van de stad kennen. Gretig stortte ik mij in hun wereld die daarna ook de mijne werd. Met de krochten van de spannende binnenstad als huiskamer.

Dan kwam je zo nu en dan ook Eddy tegen.
Moi. 
Onder alle omstandigheden.
Moi.
In alle hoedanigheden. 
Moi.

Nu is Eddy dood.

Muziekman. Stadsman. Probleemman. Geldgebrekman. Cafeman. Ideeenman. Nietstegekman. Eenvandeeerstewebsitesman. Ongezondeman. Gaanweregelenman. Verwardeman. Manmethoed. Rookman. Vrijehandman. Metjemooiestemman. Goingtothecityman. Jointjesman. Praatjesman. Ikkrijgnoggeldvanjeman. ChicoMendesman.

Samen richtten we de Groninger Nachtwacht op, om te voorkomen dat het onmogelijke kunstwerk van Christof Beukema – een kunstwerk dat een wand van je cafe Koekkoek sierde – naar de schroot zou gaan. Dankzij de Groninger Nachtwacht hangt dit werk nog steeds aan de muur van de Kleine Zaal van de ‘d Oosterpoort.

Hebben we toen toch mooi geflikt, Nachtwachtman.

Ik weet niet alles.
Je belde wel eens en dan luisterde ik.
Ik bracht je een keertje shag en koffie en ik zei dat het niet waar kon zijn wat je maar steeds bleef beweren.
Iedereen heeft voor jou een eigen lied.

De stad Groningen maakt voor jou een diepe buiging, ook nu je er even niet meer bent.
Jij bent nu daar waar niks meer is.

Moi mooie Eddy.

rob zijlstra

In het eind 2017 verschenen boek
Rock City staat een mooi geschreven
portret van Eddy Koekkoek, geschreven
door Igor Wijnker.

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *