Maarten

Veeg mijn schouder bloot.
Veeg mijn schouder bloot.

Zo af en toe is het raak.
Dan heb je ineens een paar woorden te pakken
En dan zomaar een zin.

Gevoel van, je ziet iets, een rode klapbloem in een berm vol groen. Een maf spel van lijnen in de verte van een landschap. Een been in een blote schoen met een tatoeage die kronkelend omhoog klimt.

Of het bordje verboden toegang, artikel 461, voor onbevoegden, midden in een weiland met koeien. Een lucht vol te gekke wolken.

En dat je je dan afvraagt, kan iets mooier zijn, mooier zijn dan mooi?

Zaterdagmiddag reed ik.
Op de radio ging het over taal.
Ergens zat een Maaike in de studio die levenslustige antwoorden gaf op vragen die de radioman haar stelde.
Ik dacht toen ik hoorde, wat een leuke vrouw is dat.

Ik reed voor een nieuw slot voor de wc-deur, het hengsel hangt te slap, afwijkende maat.
Ik naar de Formido en toen hoorde ik het.
Op de parkeerplaats bleef ik luisteren.
Luisteren naar een aanwijzing.

Geduldige minuten.
Ruim beloond.

Ze heet Maaike Ouboter.
Gekke achternaam, neemt niet weg.
Maaike Ouboter is artiest, is muzikant, ze zingt, haar stem, haar woorden, haar ding, haar ideeën, haar taal, ze raakt, ze maakt, zo prachtig, zo mooi.

Twee cd’s bestaan er. Ik bestelde eergisteren, vandaag al een fijn bezit.

Wat ik eigenlijk wil zeggen, zoek haar even op.
Maaike Ouboter.
Google of Spotify.
En geef jezelf dan een cadeau, een cd, vol met woorden die zomaar een mooie zin vormen.

Veeg mijn schouder bloot.
Zeg niet dat iedereen wel eens alleen is.

Ik omhels je.
Ik blijf voor altijd fan.

Rob Z.

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *