Schapen

Ik las geen schrijver die de zinderende hitte zo ijzingwekkend heeft beschreven als Jesus Carrasco deed in 2013 in zijn debuutroman De Vlucht.
Waar blijft toch zijn derde boek?

Ik moest denken aan deze Carrasco toen ik afgelopen warme weken door de Raken fietste, via Garnwerd over de Wierumerschouwsterweg, over de kronkelpaden ter rechteroever van het Reitdiep, richting de sluizen van Dorkwerd en dan verder langs de berenklauwen, via Zernike, de mooiste weg om in de de stad van beton te geraken.

Dan ’s middags ook weer terug.

Ik zag onderwijl voortdurend wollige schapen staan zuchten, in dorre weilanden zonder greintje schaduw.
Ik benijdde die schapen niet.
Ze stonden – anders dan anders in het Groninger landschap – in groepjes bijeen.
Naast elkaar – solidair – om toch een beetje schaduw te creëren.

Dat was wat ik zag,
Vanochtend zei ik tegen een paar schapen (plechtig, ik stapte van de fiets): beste schapen, morgen gaat het keihard regenen.
Ik dacht: dat vinden ze vast goed nieuws.

Maar de schapen keken me aan.

robz

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *