Wad – en flubbetjes

Reis

Waddenlucht.
Luchtenlicht.

fragment

Het bovenstaande is een fragment van een foto die is gemaakt in de Dollard.
Een onderdeel van het Wad.
De hele foto staat in het boek Wad.
Het is foto 107.

Achterin dit boek staat:

Ieder etmaal opnieuw
wist ze haar sporen
en start een nieuw begin.

 

 

De onderstaande foto’s maakte robz

haven lauwersoog

Sporen wissen en telkens opnieuw beginnen.
Voorzover wij weten (we weten over alles nog niet zo veel) is het zonder doel, zonder reden, zonder iets of wat.

Zinloze zee, maar wat ben je mooi.

Het boek is pas verschenen en is gemaakt door mannen die een film hebben gemaakt over de zee die tweemaal per dag land wordt.
De foto’s in het boek noemen ze een ode aan het Wad.

Er zijn veel ode’s aan het Wad gebracht.

oesters, engelsmanplaat

Ik was eens bij een mooi optreden van saxofonist Hans Dulfer die op de Waddendijk bij Westernieland speelde met Jan Kuiper en zijn Jungle Warriors. Dulfer besteeg toeterend de zeekering en zette, eenmaal helemaal boven, de koperen toeter op zijn neus (ik heb er een foto van maar die kan ik nu niet zo snel vinden).
Het was een memorabel gelegenheidsoptreden: Wadapatja.

Wad is niet alleen een mooi plaatjesboek.
Er staan lelijke foto’s in van enge zeehonden.
Foto’s vol rimpels en enge koppen.

Maar ook van veel licht en lucht.
Want wat ook, ’t Wad is licht en lucht
Waddenlucht. Waddenlicht.

Ik ben op het Wad, met  klipper Najade van Janet en Hans. We zijn drooggevallen bij de Engelsmanplaat Op de bodem van de zee vertelt Barbera over de oesters. Zij weet alles.

Dat oesters beestjes zijn.
Maar geen zenuwstelsel hebben en ook geen hersenen.
Dus ook geen stress, geen politieke voorkeur, geen gedoe.
Oesters kennen geen angst. Pak je ze op, raap je een oester, dan is dat zo makkelijk als wat. Een oester gaat er niet vandoor.

oesters op de bodem

Een oester is een beestje, maar wel een ontzettend lui beestje.
Doet niks. Vreet zich heel de dag vol met plankton waar het waddenwater mee vergeven is. Was een oester een plantje dan deed ‘ie aan fotosynthese, maar aan een oester is dat net besteed.

Barbera zei ook dat oesters ondanks een gebrek aan hersenen wel intelligent zijn. Een oester past zich aan aan zijn omgeving. Organismen die zich aanpassen aan hun omgeving moeten toch wel in het bezit zijn van enige vorm van intelligentie. Ze maken , na afwegingen, keuzes.

Barbera noemt oesters – dus dat wat je eet – flubbetjes.

eb maakt plaats voor vloed

Die moet je eten, niet opslobberen met dat zeewater erin.  Nee, pak het flubbetje met je vingers bij de lurven en  hap het als een haring naar binnen.
Sluit dan de  ogen en denk even aan niks.

De oester kan geen kant op als de mens een flubbetje wil.

 

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *